• Na het seizoen 1976/1977 zette Hans Postma ogenschijnlijk een punt achter zijn carrière. Tijdens de voorbereiding op de volgende episode, kreeg Spijkenisse onder leiding van de nieuwe trainer Jan van Baaren te maken met veel blessureleed.

    Het spitten naar wetenswaardigheden over zijn actieve voetballoopbaan, voelt als een spelt in een hooiberg. Het doorzettingsvermogen wordt uiteindelijk beloond, nadat het geduld aardig op de proef is gesteld. Na het seizoen 1976/1977 zette Hans Postma ogenschijnlijk een punt achter zijn carrière. Tijdens de voorbereiding op de volgende episode, kreeg Spijkenisse onder leiding van de nieuwe trainer Jan van Baaren te maken met veel blessureleed. Om in de openingswedstrijd van het nieuwe seizoen, thuis tegen IJsselmeervogels, zo goed mogelijk voor de dag te komen deed het bestuur van de vv Spijkenisse een beroep op Hans Postma om de helpende hand te bieden. Postma, die eerder dus zijn afscheid had aangekondigd speelde in het gehavende Spijkenisse een dijk van een wedstrijd en hield de bezoekers met een 1-1 gelijkspel in bedwang. De groen-witten hoopten dat de verdediger van gedachten zou veranderen doch het bleek ijdele hoop. ,,Ik had een relatie gekregen en een huis in Brielle," zet Hans Postma de beweegredenen, om destijds bij zijn besluit om te stoppen te blijven, nog eens op een rijtje. ,,Ik was aan een andere uitdaging toe. Maar als ik met de wetenschap van nu dat besluit nog eens zou moeten nemen, dan was ik door gegaan met voetballen. Ik heb daar nu oprecht spijt van."

    De haast ongebreidelde vitaliteit van Hans Postma

    Schaatsfan
    Wie in de sport nadenkt over de naam Postma en daarbij denkt aan de provincie Friesland komt onverkwikkelijk bij het volleyballen uit. ,,Of bij het schaatsen," verbetert Hans Postma het geopperde vermoeden. ,,Ik ben in Oudemirdum geboren een dorpje van tegenwoordig 1500 inwoners," glundert de inmiddels 73 jarige Fries trots. ,,Ik ben bij de plaatselijke voetbalclub gegaan, maar mijn passie lag eigenlijk bij het schaatsen. Elk kind schaatste in Friesland, dus ik ook. Voetballen stond op de tweede plaats. Ik was helemaal gek van het kortebaanschaatsen." Op dat moment wordt zijn betoog onderbroken door zijn echtgenote, die met grote toewijding een maaltijd bereid heeft, waaraan de laatste hand werd gelegd. Terwijl Hans Postma geniet van die maaltijd voor de jeugdige lezers even een korte opfriscursus.
    Kortebaanschaatsen vindt, door gebrek aan voldoende kunstijsbanen met de juiste afmetingen, plaats op natuurijs. De mannen rijden 160 meter. Er zijn twee manches en bij een gelijke stand volgt een derde duel. Er zijn twee disciplines: het afvalsysteem en een tijdritwedstrijd. De prijzen bestaan uit geldprijzen.
    Elfstedentocht
    Het schaatsvirus nam bezit van Hans Postma die zo zachtjes aan ook aan de elfstedentocht dacht. ,,Een jaar voor de tocht van 1985 ben ik lid geworden van de Elfstedentochtvereniging," weet Hans Postma nog. ,,Achteraf gezien was dat uniek. Word je lid en dan krijg je twee tochten achter elkaar. En, nu zitten we al jaren zonder. Maar, toen was het genieten. Zoiets, kun je je niet voorstellen. Moet je mee hebben gemaakt anders weet je niet waar je het over hebt. Al dat publiek. Je schaatst en leeft in een roes. Ik ben door de Shell uitgezonden geweest naar Singapore van 2000 tot 2002. Heb ik mijn skeelers meegenomen om te trainen. Voor het geval dat. Met Singapore airlines had ik een deal dat ik direct een vlucht had naar Nederland als de elfstedentocht zou worden gereden. Kwam er niet van. In 2019 heb ik mijn lidmaatschap opgezegd. Plaats gemaakt voor jongeren."
    De haast ongebreidelde vitaliteit van Hans Postma 1
    Richting Spijkenisse
    Op zijn zeventiende jaar voetbalde noordeling Postma twee keer competitie in de week. ,,Zaterdags in de jeugd bij Oudemirdum en zondags in het eerste," verduidelijkt hij. ,,Het eerste speelde in de vierde klasse, dus was het qua niveau wel te combineren."
    Hij verliet de Parel van Gaasteren toen hij zestien jaar was en nestelde zich voor zijn opleiding in Pernis bij de Shell waar hij zijn intrek nam in een kosthuis.
    ,,Ik kwam uiteindelijk in de Moerdijk terecht en meldde míj bij Excelsior Pernis om te voetballen. Daar, in de Moerdijk leerde ik Koos Kweekel kennen, die me aan woonruimte hielp aan de Voorstraat in Spijkenisse. Koos vroeg of ik zin had bij Spijkenisse te komen voetballen. En, zo is het gekomen."
    Op de kampioensfoto van Spijkenisse, die in de kantine van de club op het sportpark Jaap Riedijk hangt, roept de afbeelding van Hans Postma een opvallende gelijkenis op met Barry Hulshoff de robuuste verdediger van Ajax van 1966 tot 1977. Robuust, sterk in de lucht, kwelgeest voor elke tegenstander en nauwkeurig opdrachten uitvoerend. De welig tierende haardos bevestigt die gelijkenis.
    ,,Voor de wedstrijd tegen Emmen kreeg ik van trainer Ad van Dongen een speciale opdracht," weet Hans Postma nog goed. ,,Die spits van Emmen is snel en erg gevaarlijk, zei de trainer tegen míj. Jij, Hans, moet er voor zorgen dat we hem niet zien. En, meneer Van Dongen heeft hem niet gezien."
    De haast ongebreidelde vitaliteit van Hans Postma 2
    ,,Een geweldige tijd heb ik gehad bij Spijkenisse," vervolgt Hans Postma zijn relaas.
    ,,Successen regen zich aan elkaar. Geweldige jongens allemaal. Ook die treinreis naar Emmen in een aparte trein alleen maar voor ons. Alles paste naadloos in de puzzel."
    Hans Postma kwam in zijn carrière in de belangstelling te staan van SC Heerenveen maar hapte niet. Uiteindelijk verhuisde hij, na het te vroeg afbreken van zijn loopbaan, naar  Roosendaal, waar hij geniet van een welverdiend pensioen. ,,Loop nog twee keer in de week," laat Hans Postma nog weten. ,,Doe er nog alles aan om fit te blijven."
    De haast ongebreidelde vitaliteit van Hans Postma 3 De haast ongebreidelde vitaliteit van Hans Postma 4
    Redactie: Piet van Dijk