De sloophamer van Daan van der Meer

In zijn leven ontpopte Daan van der Meer zich als een boegbeeld bij de voetbalvereniging Spijkenisse en zette zijn eerste schreden in de voetballerij op zijn zesde jaar op het voetbalveld aan de Laning op een steenworp afstand van zijn woonadres in de Molenwijk.

,,We moesten eerst mee helpen de paarden van de wei af te jagen en strepen trekken, zo maakten we telkens een voetbalveld," zegt Daan van der Meer, die zer aan de tafel eens goed voor is gaan zitten. ,,Ik had van die rubbere laarzen aan. Voetbalschoenen, daar droomden we alleen maar van. Onbetaalbaar voor ons in die tijd. Spijkenisse was toen een kleine club. Want met één veld had je je beperkingen. In 1958 zijn we naar de Sportlaan verhuisd.

Daan van der Meer speelde met zijn buurjongens in hetzelfde elftal en werd al op zijn zestiende levensjaar opgenomen in het eerste elftal. ,,Op het sportpark Schiekamp heb ik met Spijkenisse enorme successen beleefd," put hij moeiteloos uit zijn eigen geheugen, dat veel weg heeft van een geestelijk voetbalarchief. ,,Werden kampioen in de derde, tweede en eerste klasse. Speelden de thuiswedstrijden voor zo'n 1500 voetbalsupporters. Ons veld daar had iets magisch. Er hing altijd sfeer en er was altijd iets te beleven. Met als absoluut hoogtepunt het landskampioenschap. Voor zo'n 6500 toeschouwers. Ik krijg er nog kippenvel van als ik er aan denk."

Daan van der Meer werd in zijn voetbalcarrière omgeschoold van aanvaller tot verdediger en bouwde ongewild zo zijn eigen reputatie op.

Donald Bax, voetbalverslaggever bij het Rotterdams Dagblad en specialist op het gebied van het zaterdagvoetbal, schreef in zijn verhaal over de wedstrijd tussen Nieuw-Lekkerland en Spijkenisse: 'Van der Meer en Buvens slopen stormloop Nieuw-Lekkerland'. Daan heeft zo zijn eigen zienswijze op zijn spel en relativeert de superlatieven. ,,Ik deed gewoon mijn werk," typeert de verdediger zijn speelwijze. ,,Deed wat trainer van Dongen míj opgedragen had. Niets minder, wel af en toe wat meer."

Na die succesvolle periode was Spijkenisse aan een renovatie toe. Trainer Ad van Dongen werd opgevolgd door Jan van Baaren en er woei daardoor een andere wind over het sportpark Schiekamp. Daan van der Meer bleef en werd met Aren Buvens de peiler waarop het nieuwe Spijkenisse moest rusten.

Die tijd benutte Daan van der Meer om zich te bekwamen in het trainerschap. Hij kreeg een jeugdteam van Spijkenisse onder zijn hoede van waaruit spelers doorstoten naar het eerste en bood zijn diensten na het behalen van de gewenste diploma's ook elders aan.

,,Eigenlijk heb ik, ondanks alles, en ik mag niet klagen over succes, de nodige flair gemist om een ultieme stap te maken," blikt hij terug op zijn carriere. ,,In de glorietijd bij Spijkenisse kreeg ik een uitnodiging om voor het Nederlands amateurelftal te spelen. Elke woensdag naar Zeist om te trainen. Ik had het ontzettend naar mijn zin. Maar toen hel elftal geformeerd werd, zat ik er opeens niet bij, terwijl ik in de oefenwedstrijd tegen IJsselmeervogels best aardig speelde. Zonder opgaaf van redenen en zonder een gesprek met enige uitleg over de genomen beslissing werd ik opzij geschoven. Dat deed pijn. Ik had toen meer voor mezelf op moeten komen."

Daan van der Meer kreeg ook aanbiedingen om verder als profvoetballer door het leven te gaan. Een aanbieding van het inmiddels ter ziele gegane Fortuna Vlaardingen wimpelde hij af maar over de belangstelling van Eintracht Frankfurth dacht de ras Spijkenisser langer na. ,,Maar uiteindelijk zag ik weer te veel beren op de weg," getuigt Daan van der Meer van de nodige zelfkennis. ,,Weg uit Spijkenisse, naar een vreemd land, vriendschappen waaraan ik zo gehecht was op een lager pitje, familie missen, een sprong in het ongewisse. Ik durfde het niet aan. Met meer flair was het de uitdaging in mijn leven geweest."

Zelfs in de jeugd speelde Daan van der Meer voor vertegenwoordigende elftallen. Zo werd de noeste verdediger geselecteerd voor een Rotterdams elftal, dat voor het Beatrixfonds een benefietwedstrijd speelde, tegen de leeftijdsgenoten uit Den Haag. ,,En, tot ieders verrassing was de toenmalige prinses er zelf ook bij en schudde iedereen de hand," glundert Daan van der Meer van oor tot oor. ,,Dat was op zaterdag en 's maandags maakte ze wereldkundig dat ze met Claus verkering had. Dat soort dingen maakte je mee, omdat je bij Spijkenisse voetbalde. De club had zich door die Nederlandse titel in de kijker gespeeld. Als speler profiteerde je daar ook van. Een geweldige tijd.

Redactie: Piet van Dijk